Tot de zee weer roept.

Tijdens de ochtendwandelingen die Storm en ik maken is de zee confronterend ver weg en verlangen naar het samenspel van ons op het schip, van de zee en de wind lijkt in deze donkere tijd ongehoord. Een nieuw woord voegt zich bij mijn woordenschat, zeilschaamte.

En ook al is de wereld even heel donker, toch mogen we niet vergeten dat er naast dit virus wat blijkbaar niet meer te stoppen is, heel veel dingen in het leven zijn die ons blij maken. In het relatief rustige dorp waar ik woon, komen nu veel mensen die hun liefde voor de natuur hervonden hebben.
Een hele goede zaak, want dat is wat de wereld nu nodig heeft. Liefde voor de natuur. Echter niet helemaal de bedoeling als je de richtlijnen van de RIVD betreft het virus leest.

Als het niet nodig is, blijf binnen. Wat elk mens nodig heeft is voor elk mens anders, een kind heeft meer beweging vrijheid nodig dan de meeste volwassenen, een kind met problemen nog meer. Een mens met een tuin heeft buiten minder nodig dan mensen in een flat. Laten we niet oordelen, maar elkaar letterlijk en figuurlijk de ruimte geven, zolang dat nog mag. Persoonlijk ben ik dankbaar als de vakantiehuisjes in het dorp bewoont worden door families met kinderen uit de stad. Ik geniet hoe ze spelen met Storm en hoe hun ouders van de weidsheid genieten tijdens een wandeling.

Dan realiseer ik mij hoe waardevol mijn werk is, verdwijnt de zeilschaamte en met een intens verlangen kijk ik uit naar het moment dat de zee weer roept, dat we weer gaan zwemmen in de zee, kampvuren gaan bouwen op het strand, met de handen wroeten in het zand opzoek naar kokkels, of voor de minder avontuurlijke onder ons opzoek gaan naar zeesterren tijdens het droogvallen.
Tot die tijd stroom ik mee in het gevecht tegen corona.

2 antwoorden op “Tot de zee weer roept.”

  1. jou zee zal blijven,en zal roepen,en weet je dan zomaar ineens op een dag mag je weer,jij op het water,anderen op het land of in het bos,we zullen dan veel dingen ineens weer meer gaan waarderen,alsof je een stukje vrijheid terug krijgt.
    Zolang het kan,maken we nog steeds een ommetje,mensen vermijdend,maar net als bij jou de zee roept,laad ik me buiten in de natuur op,gewoon omdat we het altijd al waardeerden, wens je wijsheid en geluk,met wat je allemaal gaat doen ,zal wel veel klussen worden,ikzelf werk nog steeds 3 keer in het thomashuis,de bewoners ( gehandicapten) snappen het een klein beetje,maar vragen wel steeds hoe lang duurt het nog,zal nog moeilijk worden,vermoed ik,maar we gaan er voor,even iets anders aan het hoofd ,ook wel weer fijn,die 3 morgens,en houd wel van uitdagingen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *